فوتسال، تلخی پیروزی

خب، باید هم خوشحال باشم از اینکه می‌بینم بهترین‌های ورزش مورد علاقه‌ام -گیرم که با پای چلاق دیگر نتوانم بازی کنم- این روزها درگیر جام جهانی فوتسال هستند و تیم کشورم با افتخار در جمع بزرگان حاضر است. باید هم بابت پیروزی دیروز خوشحال باشم.

اما وقتی به خاطر اشتباهات و خطاهای کوچک، بازی‌های بزرگ را از دست می‌دهیم خوشحالی رنگ می‌بازد. برای بازی با ایتالیا، وحید شمسایی -که سایت فیفا به‌ش لقب Skipper داده- و کشاورز را نداریم؛ دو بازیکن خوب شروع‌کننده‌مان را، بماند که من هنوز با فرم بازی این دو تا مشکل دارم، با اینکه بازی به بازی بهتر شده‌اند.

سوای بازی ترسناک بدون این دو تا، از بازی خطرناک شماره‌ی 10 -با آن پاس‌های عمقی اشتباه و اصرار بر نگه داشتن توپ، که دیروز در دقایق آخر مصدوم هم شد- و شماره‌ی 11 هم نگرانم؛ بازیکنی فوق‌العاده دریبل‌زن و نترس که پاهایش حتی از شمسایی هم چسب‌ناک‌تر است و این یعنی بدبختی. دیروز در موقعیت‌های عالی به جای پاس دادن فقط خودش را دید و پاهای بازکنان حریف را و دریبل کرد تا توپ را لو داد، و دوباره که توپ گرفت، روز از نو، حتی صدای هاشم‌زاده هم درآمد.

بازی فردا خیلی سخت است، سخت‌تر از بازی با تیم اسپانیا و برزیل حتی. امیدوار بودم وضعیت طوری بشود که روی مساوی هم حساب کنیم -مثل بازی با چک- اما اینطوری نشد. احتمال حذف‌مان خیلی بیشتر از صعود است. اما امیدوارم بازی‌های عالی امسال، مایه‌ی پا گرفتن فوتسال و بیرون آمدن‌اش از زیر سایه‌ی نحس فوتبال باشد، خیلی امیدوارم.

» حاشیه:
» وحید شمسایی گفته “ناراحتم از اینکه در بازی با ایتالیا نیستم، اما هم‌تیمی‌ها -ی جایگزین‌ام- بهتر از من هستند.” شکلک دلداری قبل از مرگ سهراب، آیا؟
» جدول گروه ایران
» در آن گروه هم حسابی جنگ و دعواست سر صعود. روسیه بعد از سقوط در دقایق پایانی بازی با اسپانیا و خوردن دو گل از راه دور که دومی را دروازه‌بان اسپانیا زد (نتیجه 5-2 به نفع اسپانیا)، با شکست پاراگوئه (با نتیجه‌ی 5-4) -که انصافا پدیده‌ی مسابقات امسال بود و بعید هم نیست پوست اسپانیا را هم مثل ایتالیا بکند- به جدول مسابقات برگشت و در بازی آخر به جنگ آرژانتین می‌رود که در دوره‌ی قبل چهارم شد. وضعیت آرژانتین و پاراگوئه خیلی شبیه به ایران است، حتما باید ببرند، و اگر هر دو ببرند بستگی پیدا می‌کند به تفاضل و این داستان‌ها، وگرنه اسپانیا که صعود کرده.
» ایران سابقه‌ی برد شیرین مقابل ایتالیا هم دارد، سال 1992 که با گل‌های سعید رجبی، صادق ورمزیار و اکبر یوسفی 7-5 بردیم‌شان. کفش طلای آن سال رسید به سعید رجبی اما توپ طلا از دست سیدمهدی ابطحی پرید، شکلک نوستول.