۱۳ مهر ۱۳۸۷

و فوتسال، آن در هم پیچاننده

راستش، این درست که بنده علی‌رغم بیشتر از 20 سال آزگار دویدن دنبال انواع توپ‌های پلاستیکی، لاستیکی، چرمی، چهل‌تیکه و یک‌تیکه -دوتیکه مال شناست خره- و درنوردیدن نیمی از سالن‌های ورزشی تهران به همراه دوستان و اهالی محترم خانواده‌ی رجبی، هیچ … نشدم و آخر هم به دلیل پارگی آشیل، همزمان با کفش‌هایم کلا آویخته شدم -از اولش هم کلا آویزان بودم، مثل حتی شما دوست عزیز-، اما این اصلا دلیل نمی‌شود که هنوز دیوانه‌وار فوتسال را بر فوتبال مضحک ترجیح ندهم، از ما گفتن.

غرض اینکه چند روزی‌ست جام جهانی فوتسال در برزیل شروع شده و ایران در بازی اول با اینکه شروع طوفانی و محشری داشت اما نتوانست برتری سه هیچ در مقابل اسپانیا را حفظ کند و بازی با نتیجه‌ی مساوی سه-سه تمام شد. حتی در تلاشی مذبوحانه، می‌خواستم بازی ایران-اسپانیا را به‌طور زنده گزارش کنم اما بیچاره مرد.
امروز هم حدود ساعت هفت‌ونبم بعدازظهر به وقت ایران –حالا گیرم یک مقداری این‌ور و اون‌ور-، بازی ایران-لیبی را از دست ندهید. شبکه‌ی سه را هم بی‌خیال شوید، وقتی حضرات سازمان صدا و سیما-ن- دو دستی چسبیده‌اند به این چند تا تیم ضد فوتبال قرمز و آبی. Rai Sport بازی‌ها را زنده پخش می‌کند، به جای جوادجون، عادل‌جون و جون‌های دیگر هم یک مشت آلفردو و جوزپه که فوتسالی هم هستند لابد گزارش می‌کنند -چه بهتر-، که البته مهم نیست، فوتسال را بدون صدا باید دید.
» مدخل بازی‌ها در ویکی‌پدیا
» صفحه‌ی ایران در سایت بازی‌ها