۲۴ تیر ۱۳۸۷

ما که نکته را گرفته‌ایم چه کنیم؟

» ایرانی‌ها انگار نکته را نمی‌گیرند.
» اما ما که ایرانی هستیم و مخالف جنگ، چه باید بکنیم؟ آیا با دست روی دست گذاشتن، و نظاره کردن ویرانی خودخواسته و خودساخته -حالا گیرم به دست تیمی نا-اهل و مشکل‌ساز- مشکلی حل می‌شود؟ آیا می‌شود حرف‌های حساب‌مان را به گوش شنوایی -چه در ایران و چه در آن سوی مرزها- رساند؟ آیا اصلا گوش شنوایی -چه در ایران و چه در آن سوی مرزها- برای شنیدن حرف‌های حساب‌مان هست؟ آیا راهی هست برای اینکه ما جمعیت بدون تاثیر وبلاگ‌نویس، بالاخره در جایی فریاد مابقی جمعیت‌مان را به گوش همه برسانیم که ما دیگر جنگ نمی‌خواهیم، که ما دیگر خسته شده‌ایم از جنگیدن مدام با دنیا، که ما حالا دنبال آرامش هستیم، که اما دیگر در این سرزمین نشانی از آرامش وجود ندارد.
آیا می‌شود به طور مثال در روزی خاص، همه به نشانه‌ی اعتراض به جنگ، بر سردر وبلاگ‌هامان تصویری داشته باشیم حامل این اعتراض؛ اعتراض به جنگ‌طلبان -داخلی و خارجی-، اعتراض به چیزی که اولویت اول کشورمان نیست؛ همان چیزی که به دروغ، به جای حق مسلم به‌مان انداخته‌اند.