۱۸ فروردین ۱۳۸۷

لذت وبلاگ- شماره‌ی یک، سال اول

» توکای مقدس: تماشاچی‌نما و...

تعدادی "راننده‌نما" که قسم خورده‌اند قاطبه‌ی رانندگان قانون‌مدار تهران بزرگ را بدنام کنند با لایی کشیدن، حرکت به عقب در بزرگراه‌های شلوغ، ایستادن در وسط خیابان برای پیاده و سوار کردن مسافر، سرعت غیر مجاز، بی‌اعتنایی به علائم هشدار دهنده و عبور از خیابان‌های یک‌طرفه تلاش می‌کنند تا به اهداف شوم خود برسند. احترام به حقوق عابرین پیاده در فرهنگ ما محلی از اِعراب ندارد. اگر زیرگرفتن عابر پیاده روی خط‌کشی هنوز جرم تلقی می‌شود و مجازات دارد نثار کردن فحش‌های آبدار به او وقتی می‌خواهد از روی خط‌کشی عبور کند نه تنها مباح بلکه از امور پسندیده است.

تماشاگرنما یا تماشاچی‌نما، چه فرقی می‌کند.

» بامدادی: چرا کشتن نظامیان مجاز است.

رسانه‌ها با هنرمندی و ظرافت هرچه تمام‌تر گزارش می‌دهند در حملات هوایی آمریکا یا اسرائیل این تعداد غیر نظامی کشته شدند و این را با لحنی ملامت‌بار می‌گویند، چرا که به وضوح عملی محکوم است. اما سوال اساسی که هرگز مطرح نمی‌شود این است که اصولا کشتن نظامیان کی مجاز شده بود که حالا کشتن غیر نظامیان مجاز نیست؟ به این ترتیب با تاکید بر محکومیت کشتار غیر نظامیان، کشتن نظامیان تبدیل به امری بدیهی و پذیرفته می‌شود. خط‌کشی میان «آدم‌های نظامی» و «آدم‌های غیر نظامی» دقیق و تمیز انجام می‌شود و راحت‌الحقوم منطقی به سفره بیننده‌گان میلیونی تحویل داده می‌شود: در جنگ دو جور آدم داریم. آدم‌هایی که از آن لباس‌ها به تن دارند و آدم‌هایی که از آن لباس‌ها ندارند. کشتن اولی‌ها بلامانع است.

» خاطر مبارک‌تان باشد نوشته بودم از این به بعد برچسبی می‌گذارم برای نقل قول مطالب دلچسب وبلاگی -و صد البته به نظر خودم، وگرنه که نظر شما هم برای بنده محترم است- و اسمش را هم می‌گذارم لذت وبلاگ. خب، این از اولی‌ش. گاهی، شاید توضیحی هم پای هر کدام اضافه کردم، البته تا جایی که توضیحات چرند بنده، چیزی از ارزش مطلب نقل شده کم نکند.