۱۷ فروردین ۱۳۸۷

سالگرد سهميه‌بندی اینترنت

بیشتر از یک سال می‌گذرد از زمانی که چند تا از عقلای شرکت -از تیپ همان عقلایی که بنزین را سهمیه‌بندی کردند، منتها چندین شماره کوچک‌تر- برداشتند طرح دادند و سهمیه‌ی روزانه‌ی اینترنت تقسیم کردند. گفتم حالا که یک سالی گذشته برای این عمل کاملا بخردانه -از اون لحاظ- سالگرد بگیرم و خودم و پیمان را دعوت کنم به مراسم عزا.

baorco-limited-allowance

این تصویری‌ست که تقریبا هر روز می‌بینیم، سوای آن خط‌نوشته‌ی آبی مضحک که علی‌رغم گرامی خواندن کاربر، بزرگ‌ترین توهینی‌ست که می‌شود به شعور یک کاربر کرد؛ انتخاب و گزینش به جای او، که چه باید ببیند و چه باید بخواند.

در یک سال گذشته، به روش‌های مختلفی دست زدیم برای دانلود چند مگابایت بیشتر، اما خب، بعضی وقت‌ها سهمیه‌مان تمام می‌شد و گیر می‌افتادیم. انگاری که گلاب به روی‌تان، در دستشویی باشی و به ناگاه، با مشکل مبهمی به نام قطعی آب مواجه شوی.

چند روز قبل، برای یکی از یادداشت‌های پیمان -در مورد ایجاد هژمونی مردانه در خانه به توسط ریموت کنترل تلویزیون- کامنت گذاشتم و به محض ارسال، سهمیه‌ام تمام شد. پیمان ای‌میلی گرفت که نظر جدیدی درباره‌ی مطلب آمده، اما خب، سهمیه‌اش تمام شد و نتوانست ای‌میل را بخواند.

دیروز هم یکی از دوستان از راه دور زنگ زد و خواست که مشخصات یک گوشی را برایش ببینم و بخوانم، منتها به محض باز کردن صفحه‌ی گوشی‌ها، آن تکه‌ی آبی زشت که در بالا می‌بینید پدیدار شد.

» نوشتم که بدانید همه‌ی عقل کل‌های این مرز و بوم، در هیئت دولت جمع نشده‌اند، کوچکترهای‌شان هم هستند که پخش شده‌اند و به هر کدام‌مان سهمی از این بدبختی‌های ریز و درشت می‌رسد. فقط خدا کند که همه‌ی بدبختی‌ها مثل سهمیه‌بندی اینترنت، کوچک و کم‌ضرر باشد.