پابرهنه‌ی برخط

نمی‌دانم سالی که گذشت سال خوبی برای دوستانم -که اکثرشان، همین دوستانی هستند که اینجا را می‌خوانند- بوده یا نه، اما امیدوارم اینگونه باشد. اگر بوده که چه بهتر و اگر نه، امیدوارم سال پیش رو، برای همه‌تان -و خانواده‌های محترم‌تان هم- سالی پر از موفقیت و به‌روزی و سلامتی و شادی و خنده و پول زیاد باشد. این قسمت آخر را بیشتر برای خودم و گوشزد عزیز -که من ارادت زیادی خدمت‌اش دارم- نوشتم، برای اینکه ما الان در دو سر خط پول -یک خط فرضی من‌درآوردی- هستیم، منتها من طرف فقر خط قرار دارم :-)

برای ما سال خوبی بود، من که برای مدتی شده بودم عینهو "سفرهای مارکوپولو اینا"، فکر می‌کنم بالاخره برای چند سالی در یکی از واحدهای مالی ثابت شده‌ام (این مارکوپولو شدن من هم داستان دارد). همسرم که درس‌هاش به خاطر ما دو تا -که زرت و زرت مریض می‌شویم یا لت‌وپار- نیمه‌کاره مانده بود، حالا با خیال آرام‌تری درس می‌خواند. سیدکامیار هم حالا دیگر بزرگ شده و به راحتی آب خوردن می‌زند توی دهن بنده که ناسلامتی پدرش هستم. حالا اینکه بزرگ هم که شد عین همین‌ها را می‌زند توی دهن استکبار -اصلا مگر استکباری هم می‌ماند- یا نه، نمی‌دانم. اما اگر بتواند، از همین الان این مژده را می‌دهم که بیست سال دیگر، دهان استکبار سرویس می‌شود، چون خیلی درد داره، من خوردم :-)

سال 1386 هم با اینکه مشکلات مالی و اقتصادی که دولت با بی‌عدالتی (به همان سبک آقامون محمود بخونید) به وجود آورده بیداد می‌کرد و در سال پیش رو بی‌شک بیشتر هم خواهد شد، اما بدون جنگ گذشت. امیدوارم در سال 87 دشمنان‌مان در هیئت دولت دچار "حول حالشان" شوند و پا از شانه‌های‌مان بردارند و از جایگاه الکی‌مقدس‌ای که خودشان برای خودشان ساخته‌اند پایین بیایند و روبروی‌مان بنشینند. و خدا کند که هر کدام، یک جفت گوش شنوا همراه‌شان بیاورند که بشود دو کلام حرف حساب باهاشن زد.