پابرهنه‌ی برخط

ایرادهای زیادی به پدر و مادرها می‌گیرند که از سر نفهمی بچه‌دار می‌شوند که خیلی‌هاش هم درست است. البته می‌شود کلی ایراد به کارهای دیگر هم گرفت و حتی می‌شود وجود آدمی را هم نفی کرد و برد زیر سوال و کار را به خودکشی هم کشید.

اما وجود پاک کودکان را که نمی‌شود نفی کرد، می‌شود؟ حداقل حسن‌اش این است که از نفس پاک و روحانی کودکان آموخت. صداقت کودکانه، دنیای بدون کینه، بازی گرفتن هر چیزی که بزرگتر‌ها برایش جان می‌ستانند و...
شاید انگیزه غلط باشد و بی‌راه، اما به کوچکی این معلم‌های خندان نباید خندید، هیچ‌وقت نباید خندید. باید تا می‌شود ازشان یاد گرفت و از بودن در کنارشان لذت برد، نمی‌شود؟