یکیش این است که نامی دامنهخور -ترجیحا وب 2-ای و با دیدی آیندهنگر- برایش انتخاب کنند تا در آینده، در جامعهی مجازی سرافکنده نگردد و بل، سرافراز شود و نامش، مایهی مباهاتاش شود.
وبلاگی برایش دست و پا کنند و از شاهکارهای وی از بدو ورود به دنیای خاکی بنویسند و آنگاه که نوشتن آموخت، سکان هدایت وبلاگ را به خودش بسپارند تا هر گلی که خواهد به سرش بگیرد.
و به سبک دکترهای وبلاگستان، در کلیهی سایتهای دو روزه و سه روزه و آزمایشی، برایش حساب کاربری ایجاد کنند تا در روزگار آینده، در جدلهای دوستانهی 15 سالهها، کم نیاورد و بگوید: "برو بابا اسگل، من هفده سال پیش توی این سایت عضو بودم".
» سایت دو روزه: سایتی که کوچکتر مساوی دو روز از گذر لحظهای ایده از مغز صاحباش میگذرد و هنوز حتی به ثبت دامنه هم نرسیده، چه برسد به مرحلهی اجرایی و آزمایشی.
» فقط در وصیتنامه، نام/نامهای کاربری و رمز/رمزهای عبور فراموش نشود.
2 نظر:
دوره عوض شده. دیگه این چیزها عجیب نیست، حتی شاید عین حقیقت باشه.
دیگه جای به نام کردن زمین و خونه باید شش دانگ یک دامین رو به اسمش بزنی.
وقتی هم خواستی واسش شناسنامه بگیری، دیگه سه جلد و این کاغذ بازیها معنی نداره. باید یک ایمیل معتبر و با شخصیت به اسمش ثبت کنی تا وقتی بزرگ شد هر وقت توش لاگین کرد حال کنه!
اينقدر سايتهايي كه توش عضو شديم زياد هستند كه به نظرم بايد يه سايت درستشه كه بريم توش عضو بشيم و آدرس بقيه جاها را بديم بهش تا يادمون نره!
ارسال يک نظر
» لطف کنید و دربارهی یادداشت بنویسید. اگر مطلب چیز دیگریست، میتوانید از فرم تماس استفاده کنید یا به symoniri روی جیمیل، ایمیل بفرستید.
» نظرات حاوی مطالب توهینآمیز -حالا به هر کسی که میخواهد باشد- حذف خواهند شد.
» فارسی بنویسید و برای نمایش درست آدرس وبلاگتان، "//:http" را فراموش نکنید.