یکی از راههای تقویت رفتار از دید رفتارگرایان -به سرکردگی بیاف اسکینر-، خاموشیست؛ یعنی تقویت نکردن رفتار، یعنی میشود با بیاعتنایی به یک رفتار نامطلوب انجام شده، از تکرار آن کاست و به مرور، آن رفتار را محو کرد. اما خب، گاهی پیش میآید که از این راه، به صورت نامطلوب استفاده میشود -حتی گاه ناخودآگاه-. پیشآمد است دیگر، پیش میآید. چگونه؟
والدین هم گاهی ناخواسته و ندانسته باعث خاموشی رفتار مطلوب در فرزندانشان میشوند. برای مثال؛ تنبلی و درس نخواندن یکی از فرزندان، مورد توجه والدین قرار میگیرد و سخت به تکاپو و تقلا میاندازدشان، ولی به فرزند دیگر، که شاگرد زرنگیست و مشکلی ندارد توجهی نمیکنند، چون فکر میکنند او از تذکر و راهنمایی بینیاز است -البته آنها اینطور فکر میکنند-.
اگر برای این فرزند مهم باشد که مورد توجه والدیناش قرار گیرد، بیتوجهی به وی باعث از بین رفتن رفتار مطلوب میشود، حتی ممکن است به عمد درس نخواند تا والدیناش به وی توجه کنند. در چنین شرایطی، عصبانیت و ناراحتی والدین -که نشاندهندهی توجه آنهاست-، همان پاداشیست که وی میخواهد.
» مدیریت منابع انسانی، دکتر سعادت. ص 309
