اگر بار گران بوديم...

• اكنون كه خود را در وضعيتی مصيبت‌بار گرفتار می‌بينم و تيغ تيز اخراج را به گردنِ از مو باريكترم نزديك‌تر، از تو ای وبلاگ، خداحافظی می‌كنم، عطايت به لقايت، و لقايت را به آن‌‌دنيا وامی‌گذارم و به خدا می‌سپارمت.
  بدرود و صد بدرود و از اين حرف‌ها ديگه...


• 
  
  اگر با خواندن كلمات بالا به اين فكر افتاديد كه يكی ديگر هم رفت، كور خوانده‌ايد سخت در اشتباهيد به جان خودم. ماجرا از اين قرار است كه چند روز پيش از طريق دوستی باخبر شدم يكی از حضراتی كه در موارد خاص فعاليت می‌كند و اصولا مردِ موارد خاص است ( و زير-آب-زنی هم كه خب، همان‌گونه كه مستحضر هستيد يكی از موارد خاصه است)، از اين يادداشت پرينت گرفته به قصد ارائه به مديرعامل جديد
  شركت. اين‌كه در اين يادداشت چه ديده و چه منظوری دارد نمی‌دانم، اما اگر در روزهای آتی در اين‌جا تغييراتی در مايه‌های كاترينا و ريتا مشاهده كرديد؛ مثل تغيير مواضع ما از بی‌طرفی به پاچه‌خواریِ محض، يادداشت عذرخواهی از ملت غيور و هميشه در صحنه‌ی وبلاگستان، توبيخ كتبی و خلاصه هر رقم علائم ناجور ديگر كه فكرش را بكنيد، بگذاريد به حساب همين جريان، گفته باشم!
  اگر هم بنده را ديگر نديديد (اگر بار گران... هق‌هق)، تو را به جان هر که دوست داریدش حلالم كنيد (صدای خوردن حلوا با موزيك ملايم لطفا).
  


• پ.ن. قبل از پست دیده بودید تا حالا:
  طرف، آشنا بود. به خیال این‌که یادداشتی در مورد شهرک دیده، پرینت گرفته بود، اما وقتی فهمید به کاهدون خودی زده بی‌خیال شد، خلاصه خدا خیلی بهشون رحم کرد :-)


• اگر مایلید از کسی پوزش بطلبید، از این‌جا می‌توانید انتخاب کنید. خلاصه این‌طوری...


• پ.ن.
  به نظرم دوستان دچار سوءتفاهم شده‌اندها، چون همان‌طور که نوشتم عمرا اگر رفتنی باشم!