گاه‌نوشت‌های بی‌ربط یک احتمالا آدمیزاد

آرزوهای بلندبالای يک کارمند دون‌پايه

پروردگارا، اکنون که در وسط ماه هستيم و ميانه‌ی راه، به عنوان يک کارمند دون‌پايه و به نمايندگی از تمام کارمندان دون‌پايه‌ی درون و برون مرزی (پُر-رو)، تو را به عزت و جلالت سوگند می‌دهم که ماه را به دو نيمه‌ی 15 روزه تقسيم کنی و سال را به 24 ماه برسانی تا هم حقوق نامکفی‌مان کمی بيشتر تاب بياورد و هم، 24 مرتبه حقوق بگيريم که اين، عين رستگاری‌ست.
آمين، يا رب‌العالمين.

2 نظر:

milad در گفت...

حاضري همين جوري هم اجاره و قسط ماشين بدي؟!

آبدارچی در گفت...

آمین ....